Op een binnenterrein met kramen en een podium is het lastig om publiek te spreiden. Alles trekt naar het midden en de randen lopen leeg. Een zone lost dat op doordat elke act een eigen functie heeft:
De zeepbellenshow trekt publiek aan. Reuzenbellen zijn van ver zichtbaar. Zet Herman bij de ingang en het voorterrein loopt vol. Zet hem achterin en de kramen daar krijgen bezoek. Halverwege de middag, als de energie zakt, zet je de volgende ronde in.
De suikerspintent houdt publiek vast. De geur trekt van afstand aan, de rode tent is een blikvanger, en het wachten op de suikerspin is een reden om te blijven staan. Zet de tent naast de bellen en je hebt een plein.
De creatieve kinderhoek laat kinderen zitten. Twintig minuten knutselen terwijl ouders op adem komen. Dat is het rustpunt dat een druk terrein nodig heeft.
Het buikorgel verbindt de zones. Herman loopt met het orgel over het terrein en het publiek loopt mee. De enige act die mensen in beweging brengt in plaats van op één plek houdt.
De polaroidfotografen vangen de momenten. Spontane foto's tussen het publiek, direct mee naar huis. En voor jou als organisator: beeldmateriaal voor volgend jaar zonder aparte fotograaf.
Samen vormen ze een zone waar gezinnen landen in plaats van doorlopen. En als je het terrein slim indeelt, stuur je met de acts waar het druk wordt en waar het rustig is.